ichard Hart (14 apr 1915 - 2 jan 1951)

Echtgenote: eerste vrouw getrouwd in 1938
Louise Valery (1945 - 1951) (tot zijn dood,
zijn zoon Christopher geeft echter aan dat hij toen bij Felicia Montealegre woonde)
Kinderen: 1 zoon Christopher Comstock Hart Rawson bij zijn eerste vrouw, 1 zoon met Phyllis Eileen Buswell - Richard Lee Hart (2 sep 1947) en
2 dochters met Louise Valery (Hillary and Sheila)

 

Geboren in Providence, Rhode Island als Richard Comstock Hart op 14 april 1915. Hart was respectievelijk de zoon en kleinzoon van Henry Clay Hart en Richard Borden Comstock, vooraanstaande advocaten uit Rhode Island. Een all-American voetbalspeler die afstudeerde aan Brown University en kort werkte voor de Gorham zilverfabriek. Hij huwde zijn tienerliefje in 1938, en ze kergen daarop hun zoon Christopher.Hij tekende in op een cursus journalisme maar werd gebeten door acteren en met succes. Dit was uiteindelijke de aanleiding om acteerstudies in New York City op te nemen met  een aantal off-Broadway rollen en de scheiding van zijn vrouw, die in Providence bleef met haar zoon. Hart's grote doorbraak kwam er wanneer hij, als lokale jongeling in het zomer theater van het Brattle Playhouse in Cambridge, Massachusetts, John de heksenjongen speelde, de hoofdrol in een nieuw toneelstuk dat er proefdraaide, "Dark of the Moon" "een Legende op Muziek" van Howard Richardson en William Berney. De gebroeders Shubert namen het mee naar Broadway (1945), maar hielden weinig van de originele bezetting over behalve Hart, die met dit debuut een Theatre World Award won. Een Broadway run van 318 opvoeringen gaf aanleiding tot een nationale tour en uiteindelijk een contract met Metro Goldwyn Mayer. In 1945 trouwde hij ook met een Louise Valery, een actrice die hij in Dark of the Moon (ze speelde de mooie heks) leerde kennen, ze kregen samen twee dochters,

Gezien zijn carrière werd beknot door een hartaanval trad hij ook maar in vier films op.Hij maakte zijn filmdebuut in Desire Me (1947) En project dat geplaagd werd door allerhande problemen, waaronder een zwak script en bovendien ook conflicten tussen George Cukor en acteur Robert Mitchum. Cukor werd uiteindelijk ontslagen en de overgebleven scenes werd geregisseerd door maar liefst drie verschillende regisseurs (Mervyn LeRoy, Victor Saville, Jack Conway) en uiteindelijk naamloos uitgebracht. Geplaatst kort na WOII,vertelt het via flashbacks het verhaal van Marise (Greer Garson), haar echtgenoot Paul (Mitchum), en Jean Renaud (Hart), die beide samen gevangen zaten in de Duits kamp. Tijdens een ontsnappingspoging van dit kamp wordt Paul geschoten, en Jean zoekt Marise op. Daar bevestigt hij het eerder doorgesijpelde vermoeden dat Paul zou overleden zijn. Jean die voor Marise's charmes gewonnen vraagt haar uiteindelijk ten huwelijk. Maar Paul leeft nog.... Tijdens het filmen van één bepaalde scene, trok een enorme golf Garson en Hart in zee op de scherpe rotsen aan de kust van Monterey, waarbij Garson kneuzingen, snijwonden en rugproblemen opliep die haar uiteindelijk diverse operatieve ingrepen en vele ziekenhuisbezoeken kosten in de daaropvolgende maanden en jaren.

Hij toonde zijn groot potentieel in zijn tweede film Green Dolphin Street (1947) die gaat over twee zusters verliefd op één man. Wanneer ze verkeerdelijk voor haar zus Marguerite (Donna Reed) wordt aanzien, trekt Marianne Patourel (Lana Turner) naar de Antipodes, om er met Marguerite's op vlucht zijnde verloofde te trouwen, dit is een deserteur uit de Britse marine William Ozanne en wordt gespeeld door Hart.

Vervolgens speelde hij in B.F.'s Daughter (1948 aka Polly Fulton). Barbara Stanwyck speelt hierin Polly Fulton, een rebelse dochter van de rijke industrialist (Charles Coburn). Polly trouwt met een conservatieve professor economie Robert S. 'Bob' Tasmin III (Richard Hart), maar uiteindelijk ergert ze zich aan zijn waardenbesef en verlaat hem voor professor sociologie Van Heflin. In Engeland, waar de letters "B. F."  stonden voor het eufemisme "bloody fool", werd de film van een nieuwe titel voorzien.
In 1949 speelde hij mee in Reign of Terror (1949 aka The Black Book) als François Barras. Deze film was eigenlijk 'The French Revolution' gebracht als film-noir.

Hij verliet dan vrijwillig MGM om terug op het podium te gaan. Eens terug in  Broadway verscheen hij in een flop, Leaf and Bough (1949) en nam over van Sam Wanamaker in Goodbye, My Fancy (1949) en hij hat er een hit als de originele Uncle Desmonde in The Happy Time (1950-51) tegenover Claude Dauphin en de jonge Eva Gabor.

Tussen 1949 en 1950 maakte hij verschillende keren zijn opwachting op televisie in series als  "The Ford Theatre Hour" , "Studio One", "The Philco Television Playhouse","NBC Presents"; "The Silver Theater" en "Masterpiece Playhouse" (met rollen als Eilert Lovborg in Hedda Gabler en Marc Antony  in Julius Caesar).

Richard Hart, groot, stoer en voorzien van een wat misplaatste Errol Flynn snor, was de ster van  "The Adventures of Ellery Queen" ook gekend als 'a Kaiser-Frazer Adventure in Mystery'. Dit was de eerste tv-serie die probeerde Ellery Queen in beeld te brengen en ze werd live uitgezonden.Voor een Dumont net program was ze goed gemaakt. Florenz Ames speelde zijn vader,  Inspecteur Richard Queen. De show verscheen op het Dumont Network in 1950 en elke aflevering was 25 minutes lang. Na pas vier maanden, na minder dan een derde van het reguliere tv-seizoen stierf Hart op 2 januari 1951 tijdens een repetitie aan een hartaanval.